S esler çınladı ve beynim uyandı . Şimdi sağa mı dönmeliyim yoksa sola mı . Gözlerimi açarsam bir daha dalamayacağımı biliyorum şu lanet karanlığa . Gerçi ne kadar lanet olursa olsun bilinçsizlik durağı olması sebebiyle seviyorum uykuyu . Sonuçta en fazla rüya görebilirsin , yada ölebilirsin . Yani bir şey düşünme fırsatı olmuyor , yada kafandaki tilkiler dönmüyor o vakit .Yapmamalıyım bunu desem de mesaim başlıyor ve göz kapaklarım aralanıyor . Geçen binlerce gün olduğu gibi .Güzel en azından karanlık , ama kasvetli . Doğruluyorum , havalı kalkışlar , tatlı uyanışlar değil pek tabii . Kalkıp tuvalete gidiyorum . Aynada kendime bakıyorum , iğreniyorum . Kararsız kalıyorum , kendimle çatışıyorum . Acaba yüzümü yıkayıp ayılsam da şu görüntüden kurtulsam mı yoksa yıkamayıp yarı baygınlığın tadını mı çıkartsam görüntümden iğrenerek . Ayıl diyorum ayıl ! Yıkıyorum yüzümü . Kafamı kaldırıyorum maalesef değişen bir şey olmuyor . Yine aynı görüntü , yine aynı bakışlar . Odama geçiyorum...